موضوع ۲۵۷: یک سوال.
در پایان آیه الله به پیامبر زکریا میفرماید:
«وَاذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيرًا» و پروردگارت را زیاد یاد کن؛
یعنی، از یاد خدا غفلت نکن، با زبان و قلب و فکرت اسم و بزرگی و شأن الله را یاد کن و الطاف و عنایات الله را نسبت به خودت و کل جهان هستی مرور کن و مذاکره کن و به یاد خودت بیاور.
«وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ» و تسبیح الله را بگو؛
الله را از هر عیب و نقصی که ممکن است موجودات دیگر داشته باشند مبرا و پاک بدان. «بِالعَشِیِّ» عشی بعد از ظهر است تا غروب خورشید که بعد از آن شب شروع میشود و «ابکار» اول صبح است قبل از اینکه هوا روشن شود و تقریبا تا وقت ضحی که دیگر فعالیت روز شروع شده است. حالا میخواهم یک سوال مطرح کنم کسانی که میتوانند جواب بدهند:
در سوره مبارکه آلعمران اول آمده «بالعشی» و بعد «ابکار» قبل از آن «ثَلاثَةَ أیّام» فرموده و آن جایی که «ایام» گفته با «العشی» شروع شده و بعد «ابکار» در سوره مبارکه مریم به جای «ایام» «لیال» (شب) گفته است؛ «ثَلاثَ لَیالٍ» و آنجایی که شب گفته در سوره مریم در پایان آیه ۱۱ فرموده:
«أنْ سَبِّحُوا بُکرَةً و عَشِیّاً»
اول «بُکرة» گفته بعد «عَشی»؛ یعنی، برعکس سوره آلعمران که اول «عَشي» گفت بعد «إبکار» و مریم اول «بُکرَة» که از همان «ابکارِ» و بعد «عَشي»
به نظر شما این دلیل تقدیم و تاخیر چه میتواند باشد؟
