موضوع ۱۸۷: باز از مظاهر لطف خدا
عبارت «إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً» این را میرساند که دریک صورت میشود با کافر رابطه دوستی برقرار کرد، کی؟ زمانیکه از طرف کافر خطری آدم را تهدید کند.
آن موقع با تقیه و ظاهرسازی دوستی میتواند، خودش را از آن خطر و تهدید نجات دهد، و حتی اگر لازم شود هم میتواند کفر بگوید! اجازهی الله برای اینکه آدم جانش را در مواقع خطر نجات دهد، یکی از مظاهر لطف و رحمت خداست.
سوره مبارکه نحل آیه ۱۰۶ فرموده : «مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمَانِ» کسی که بعد از ایمان، کافر شود به جز کسی که تحت فشار قرار گرفته، درحالی که قلبش به ایمان مطمئن هست،
پس تا اینجا ما یک چیز فهمیدیم، دوستی با کافر مطلقاً حرام است، درست نیست، مگر در یک صورت! در صورتی که خطری آدم را تهدید کند. البته خطر واقعی و سنگین باشد، نه خطرات ساده و سبک.
مؤمن میتواند ظاهراً با کافر رابطه دوستی بگیرد، نباید این دوستی واقعی باشد و همچنین در قلبش هم ایمان محکم وجود داشته باشد. واقعاً الله و مؤمنان را دوست داشته باشد نه کافران، اگر این شرط و شروط را نداشت، به خشم الله دچار میشود.
