دانلود فایل تصویری دانلود فایل صوتی
موضوع ۲۲۲: دغدغه قبول شدن اعمال.
- زن عمران با اوج اخلاص جگر گوشه‌اش را برای الله نذر کرد و دغدغه داشت که الله از او بپذیرد و به همین خاطر فرمود: «فَتَقَبَّلْ مِنِّی» خدایا از من قبولش کن و فرمود:
- «إنَّكَ أنْتَ السميع العليم» خدایا تو شنوایی نسبت به دعای من، تو دعایم را شنیدی تو شنوایی و دانایی از اخلاص من از نیت و مقصود من از این نذر تو آگاهی دقیقا به مثل پیامبر ابراهیم علیه‌السلام که جد آل‌عمران باشد وقتی خانه کعبه را درست کرد در سوره مبارکه البقره آیه ۱۲۷ فرمود: «رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إنَّكَ أنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيم» خدایا از ما بپذیر که تو شنوای دانایی.
نذر مادر مریم عبادت بود همان‌طور که بنای کعبه هم عبادت بود
این یک عبادت، عبادت دوم؛ دعا کردن است که بعدش دعا کرد و عبادت سوم این است که دغدغه دارد آن کارش قبول شود، عبادتش قبول شود پس این شد عبادت سوم؛ خودِ نذر دعا و دغدغه قبول شدن و عبادت چهارم که از اسماء و صفات الهی استفاده کرد مدد و یاری جست این هم عبادت چهارم.
این چیزی است که قرآن به ما یاد می‌دهد که
ما دنبال بهترین اعمال صالح باشیم. دعا کنیم؛ ارتباطمان با خدا برقرار باشد. سوم دغدغه قبولی عمل داشته باشیم برای‌مان مهم باشد که الله بپذیرد. چهارم از اسماء و صفات الهی استفاده کنیم. اسماء و صفات الهی با توجه به موضوع درخواست‌مان مثلا اگر رزق و روزی را از خدا می‌خواهیم از صفت “رَزّاق” استفاده کنیم و چیزهای دیگر…
حالا با توجه به اسماء و صفات الله و خوب است که
آدم با زبان خودش، با زبان خودِمانی دعا کنیم، خدایا تو کریمی، تو عزیزی، تو رحیمی، تو حکیمی و درخواست‌مان را راحت با زبان خودمان از الله بخواهیم البته منظورمان خارج از نماز است یک همچون حالت انس و حالت همراه با مهر و محبت نسبت به الله همیشه داشته باشیم و دعا می‌تواند این ارتباط صمیمی بین ما و الله را برقرار کند.
