﴿لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ﴾
مؤمنان نباید کافران را به جای مؤمنان به دوستی بگیرند! و هر که چنین کند هیچ رابطه‌ای با خدا ندارد، مگر این‌که بخواهید به گونه‌ای خود را از آنان نجات دهید و خداوند شما را از خود حذر می‌دهد و بازگشت به سوی الله است. (۲۸)
موضوع ۱۷۷: ارتباط آیه ۲۸ با آیات قبل.
دو آیه‌ی قبل در مورد مالک‌الملک بودن الله سخن گفت بعد ۱۱ جمله‌ی توصیفی هم در توضیحش بیان فرمود؛ «تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ…» وقتی آدم این‌ها را با یقین بداند احکام الله را با جان و دل می‌پذیرد از همان اول سوره؛
«الم، اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ، نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ»
همه چیز خوب پیش می‌رود؛ ایمان به توحید الله و بعد عمل به فرموده‌های الله و همه چیز زندگی شخص درست می‌شود، ولی اگر در مورد مالک‌الملک بودن الله شک کرد و ذهنش خراب شد دیگر همه چیز خراب می‌شود و ایمان، توکل، صبر، اخلاق، صداقت، نماز و همه چیز از نظم خارج می‌شود. این ریشه‌ی درد اکثریت خودمان مسلمان‌ها است.
مالک‌الملک بودن الله باید محکم در ذهن مسلمان باقی بماند
به هر قیمتی که باشد باید آن را نگه دارد و تقویتش کند چرا؟ زیرا اساس ایمان و توحید و قرآن در ذهن و قلب شخص همین است که نگاهش به الله چنین چیزی باشد که صاحب و مالک تمام ملک‌ها است.
بعضی چیزها نشان می‌دهد
که شخص به مالک‌الملک بودن الله باور ندارد و ملک، عزت، ثروت و قدرت را از منابع غیر از خدا جستجو می‌کند. اگر باور هم داشته باشد که الله مالک‌الملک است، ولی یک سری کارهایی اگر آدم انجام بدهد سبب می‌شود که آن باور در ذهن آدم سست شود.
این مسأله‌ی خطرناکی است
این مسأله چه است که ایمان آدم را نسبت به مالک‌الملک بودن الله سست می‌کند؟ یک جمله بیش‌تر نیست “به دوستی گرفتن کافران” این آیات، آیه ۲۸ تا ۳۲ مفصلا به همین موضوع می‌پردازد و ریشه‌ی مسأله را بیان می‌کند راه‌حلش را هم مطرح می‌کند.
