﴿أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ﴾
آنها کسانی هستند که اعمالشان در دنیا و آخرت نابود شد و هیچ یاری رسانی ندارند. (۲۲)
موضوع ۱۴۷: ارتباط فَبَشِّرْهُمْ و تحقق عَذَابٍ أَلِيمٍ.
این آیه سه دسته مردم را معرفی کرد: اول کافران به آیات الله: این دسته در هر زمان و مکانی ممکن است پیدا شود.
دوم قاتلین انبیاء: این گروه دیگر نیستند، با ختم انبیاء این گروه هم تمام شد.
سوم قاتلین کسانی که امر به معروف و نهی از منکر میکنند: این گروه هم ممکن است در هر زمان و مکانی باشند. همین بحث که نام این گروهِ سوم، با کافرین به آیات الله و قاتلین انبیاء همراه شده خودش میتواند یک مجازات باشد و چهار عقوبت برایشان ذکر میکند:
عقوبت اول: «فَبَشِّرهُم بِعذَابٍ ألیم» آنها را به عذابی دردناک بشارت ده. فای” فبشرهم در معنای جواب شرط است. «ألَّذینَ یَکفُرونَ بِآیاتِ الله» اسم إنَّ و «فَبَشِّرهُم بِعذَابٍ ألیم» خبر إنَّ. مخاطب فبشرهم، هر قرآنخوانی میتواند باشد.
طبعاً اولین شخص خود رسول الله صلی الله علیه و سلم است که این خبر را به آنها بده؛ یعنی تو نترس، این وعده را به آنها بده “وعدهی عذاب دردناک” و این وعده صد در صد عملی خواهد شد. از همین فعل “فبشرهم” فهمیده میشود که ممکن نیست شخصی یکی از این سه کار را انجام دهد و جان سالم به در ببرد!
خدا پیامبرش را قاصد کرده و باقی مؤمنان قرآن خوان را قاصده کرده است که این مژده و این بد خبری را به کسانی که کافران به آیات الهی و قاتلین به انبیاء و دعوتگران بدهد.
