موضوع ۱۷۰: الله منبع عزت.
انسان نباید فکر کند سعادتش در گرو این و آن است. باید نیاز به دیگران و حس فقیری به درگاه این و آن را از درونش پاک کند.
این آیه به آدم می‌فهماند آن‌هایی که به جایی رسیده‌اند الله آن‌ها را به آن‌جا رسانده و اگر مالک چیزی هستند الله آن‌ها را موقتا و اعتباری مالک آن چیز کرده و تنها مالکی که مالکیتش اصالت دارد الله است. انسان تا خودش را از آن نگاه‌های کوچک‌کننده آزاد نکند روی خوش‌بختی را نمی‌بیند. کسی که به «قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ» معتقد است دیگر اصلا حاضر نمی‌شود خودش را با چاپلوسی، باج و رشوه کوچک کند که به یک موقعیتی برسد اگر چیزی می‌خواهد از الله می‌خواهد خودش را نیازمند، محتاج، گرفتار و زیر‌دست این و آن قرار نمی‌دهد؛ زیرا می‌داند که الله منبع دادن و گرفتن عزت است. عزت را باید پیش الله جست‌و‌جو کرد، با عمل کردن به فرموده‌های الله و با خواستن از الله نه این‌که خودش را تحقیر بکند که شخصیت و عزتی از این و آن گیرش بیاید؛ «أَيَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا»(نساء/۱۳٩) آیا نزد این و آن دنبال کسب عزت و آبرو هستند.. بی‌شک که عزت همگی نزد الله است. و اگر می‌خواهد چیزی به دست بیاورد.
سوره‌ی فاطر می‌فرماید: آیه ۱۳ الی ۱۵
«يُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَيُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ» الله شب را در روز و روز را در شب فرو می‌برد در زمان‌هایی که کوتاه و بلند می‌شود (شبانه روز). «وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ» و خورشید و ماه را مسخر کرد. «كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى» همه‌شان تا مدت معین به حرکت خودشان ادامه می‌دهند. «ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ» آن است الله پروردگار شما.«لَهُ الْمُلْكُ» مالکیت و پادشاهی و حاکمیت برای خودش است. «وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ» و کسانی که شما دنبال‌شان هستید به غیر از الله این‌سو و آن‌سو می‌روید.
«مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ» مالک پوسته‌ی نازک دور هسته‌ی خرما هم نیستند.
پوست دانه‌ی خرما (هسته‌ی دانه‌ی خرما آن پوست نازک) آن‌ها مالک آن هم نیستند شما عزت و حاجت‌تان را به درگاه آن‌ها می‌برید؟! «إِنْ تَدْعُوهُمْ لَا يَسْمَعُوا دُعَاءَكُمْ» اگر آن‌ها را به فریاد بخوانید اصلا صدای شما را نمی‌شنوند. «وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَكُمْ» اگر هم بشنوند توانایی ندارند آن را اجابت کنند. «وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ» روز قیامت این کارهای شما را انکار می‌کنند این‌هایی که آن‌ها را شریک خدا قرار می‌دادید و حاجت‌های‌تان را از آن‌ها می‌خواستید.
«وَلَا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ» و هیچ‌کس به مثل یک مقام آگاه به تو خبر نمی‌دهد؛ الله که از همه چیز به طور دقیق خبر دارد دیگر چه کسی را بهتر از الله می‌خواهی که به تو خبر بدهد. «يَا أَيُّهَا النَّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلَى اللَّهِ» ای مردم شما محتاج و نیازمند به درگاه الله هستید. «وَاللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ» و الله فقط خودش بی‌نیاز و شایسته‌ی سپاس و ستایش است.
