موضوع ۳۱: عزت نفس در پرتو إِيَّاكَ نَعْبُدُ
در سوره فاتحه برای ما برنامه‌ریزی شده که فقط الله را عبادت و پرستش کنیم و فقط از او کمک بخواهیم؛ چون: ما را از بندگی هر کس و هر چیز دیگر در می‌آورد.
همان‌طوری‌که خیلی‌ها هم زندگی‌شان به سمت عجیب و غریبی رفته ما با بندگی الله عزت نفس‌مان را برای خودمان حفظ می‌کنیم و می‌دانیم که عزت نفس چقدر برای انسان مهم است. اما کسی که بندگی سنگ و خاک و چوب و پول و پارچه را می‌کند؛ در واقع با این کار عزت نفسش را زیر سوال می‌برد و خودش را ذلیل می‌کند؛ طبق فرموده رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و سلم:
«تَعِسَ عَبْدُ الدِّينَارِ وَعَبْدُ الدِّرْهَمِ وَعَبْدُ الْخَمِيصَةِ» (نابود شد بنده‌ی دینار و درهم و پارچه‌های گران قیمت.) آدمیزاد به جایی می‌رسد که پول‌پرست می‌شود، هوا پرست می‌شود.
خدا عزوجل در سوره‌ی الجاثیه آیه ۲۳ فرمود: «أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ» آیا تو مشاهده کرده‌ای کسی که هوای خویش را به عنوان معبود گرفته، و با وجود این که علم دارد خدا او را گمراه می‌کند.
«خُلِقَ الْإِنْسانُ ضَعيفاً» (النساء/۲۸) انسان ضعیف آفریده شده است. که این ضعف، انسان را وادار به عبادت می‌کند؛ پس امکان ندارد که انسانی بدون پرستش باشد؛حتما در زندگی یک چیز را پرستش می‌کند. پس بهتر است که:
کسی را پرستش کنیم که؛ رَبِّ الْعَالَمِينَ است. دست‌مان را فقط جلوی کسی دراز کنیم که الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ است. زمانی که ما به عبودیت الله عنایت کردیم، در واقع هدف ارزشمندی را به نام الله و رضایت الله و رسیدن به بهشت و لقای الله وارد زندگی‌مان کرده‌ایم و دیگر آدم سطحی‌نگر و پوچ‌گرایی نخواهیم شد.
