دانلود فایل تصویری دانلود فایل صوتی
موضوع۸: آثار توجه به وسعت رحمت الله.
در ادامه‌ی بحث رحمت الله می‌خواهم خدمتتان عرض کنم نه تنها در راحتی‌ها و نعمت‌ها؛ بلکه در اوج سختی‌ها و مشکلات هم رحمت خدا وجود دارد. اگر ما مریض، خسته و رنجور شدیم، یک‌بار دیگر به اطراف‌مان نگاه کنیم!
هنوز داشته‌های زیادی داریم..
می‌توانیم بسیاری از نعمت‌های خدا را در زندگی ببینیم. اگر ما بیماری در خانه داریم و از او پرستاری می‌کنیم و فکر می‌کنیم زندگی تلخ و سخت شده، به اطراف‌مان نگاه کنیم! همه جا پر از رحمت خداست. اصلاً وجود همان بیماری موجب کسب ثواب برای ما می‌شود و همچنین وجود فرد در کنار ما و زنده‌بودن او، خودش رحمت خداست.
اگر کسی در زندگی زناشویی از بداخلاقی‌های همسر
و از مشکلات مالی طاقتش سر رفته یک بار دیگر به زندگی‌اش نگاه کند رحمت خدا را فراوان در زندگی‌اش مشاهده خواهد کرد. اصلاً در عین سختی و مشکلات و بیماری، آیا نمی‌شد که بدتر از این بود؟ پس همین خودش در همین سطح رحمت خداست.
اصلا احتمال نمی‌دهیم که اگر فلان مشکل نداشتیم…
ممکن بود خودمان با دست خودمان بلایی سرمان در بیاوریم که خیلی بدتر از آن مشکلی بود که الان داریم. توجه به رحمت الله به آدم امید می‌دهد، زندگی را از خوش‌مزگی و تازگی نمی‌اندازد؛ ولی وقتی به این قضایا دقت نکنیم احساس می‌کنیم خدا به ما توجه ندارد.
به فلان آرزویم نرسیدم، فلان عزیزم از دنیا رفت..
فلان چیز ارزشمندی را از دست دادم، ولی وقتی به رحمت الله دقت می‌کنیم بین ما و الله انس پیش می‌آید. هیچ کدام از آن‌ها را ضرر نمی‌دانیم. اگر عزیزی را از دست دادیم یک روز دیگر همدیگر را خواهیم دید، پس برای ملاقات یک روز خوب و شیرین که ما یک بار دیگر با عزیزان‌مان باشیم اعمال‌مان را مرتب کنیم، اعمال خوب انجام بدهیم که آن‌جا در جای خوب و گوارا دور هم جمع شویم. وقتی به وسعت رحمت الله دقت می‌کنیم با الله احساس دل نزدیکی می‌کنیم، الله را دست‌یافتنی می‌بینیم.
احساس می‌کنیم الله مال خودمان است.
اگر «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ» را در عمق جان‌مان جادادیم یک چیز ارزشمند به ما می‌رسد و آن اللهِ رحمان است، رحمان بر وزن فعلان و نشانه‌ی پر بودن دریای رحمت است، رحمتی وسیع و بیکران. رحیم بر وزن فعیل؛ کسی که رحمتش را می‌بخشد، به همه رحمتش را داده. «وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ» و زندگی من و تو هم پر از همان رحمت خداست. دیگر نه احساس حقارت می‌کنیم، نه احساس پوچی و بی‌هویتی، بلکه حضور الله و وجود الله را در زندگی‌مان احساس می‌کنیم و به این زندگی دل می‌دهیم.
