موضوع۳۶: بزرگراه هدایت.
در این دعای مهم اللّه به ما یاد داد بگوییم: «اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ»، واز کلمهی الصِّرَاطَ استفاده کرد و از طریق و سبیل استفاده نکرد، در حالی که در زبان عربی هر سه مورد به معنای راه هستند.
طریق:
به مسیری گفته میشود که انسانهایی پیمودهاند و تبدیل به راه شده است. طریق زیاد فراخ نیست.
سبیل:
راهی ممتد و طولانی است. صراط: بزرگراهی است چند بانده و آنهایی که در طریق و سبیل بودند به صراط سرازیر میشوند. الصِّرَاطَ یکی است، مخصوصا وقتی که مستقیم باشد. ما صراطهای مستقیم نداریم، چون وقتی دو نقطه داشته باشیم و بخواهیم آن دو را به هم وصل کنیم فقط میشود یک خط راست کشید. و اگر خط دیگری بکشیم که روی خط اولی نباشد، باید منحنی کشید که دیگر خط راست نیست.
پس الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ یکی است و همهی مردمی که در طریق و سبیل بودن در الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ وارد شدند. حالا تحمل میخواهد!! چون در این بزرگراه هر کسی با استعداد خودش در یک لاین حرکت میکند، خیلیها در لاینی حرکت میکنند که ما در آن حرکت نمیکنیم، ولی چون همه به جهت مستقیم هستند؛
(یعنی بنا بر دستورات اللّه و رسول اللّه صلی اللّه علیه و سلَّم) بر حسب وسعشان در حرکتاند، با ما برادر و همکارند و همه جزو «صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» هستند.
