﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ﴾ بدون شک کسانی که کافر شدند، نه اموالشان و نه اولادشان آنها را از خدا چیزی بینیاز نمیکند. و ایشان همان مواد سوختنی آتشاند. (۱۰)
موضوع ۷۴: آیه ۱۰ سوره مبارکه آلعمران.
“لَن تُغنیَ:” کفایت نمیکند، بینیاز نمیکند. اصل غنا به معنی کفایت، بسنده و کافیبودن است؛ یعنی چیزی که نیازها و خواستههای شخص را برآورده کند و دیگر به هیچکس و هیچچیزی نیاز نداشته باشد؛ اما کافران نه اموالشان و نه اولادشان آنها را بینیاز نمیکند.
“مِنَ اللهِ شَیئًا:” شیئاً نکره شده؛ یعنی یک ذره هم بینیاز نمیکند. از چهچیز بینیاز نمیکند؟ از این که عذاب ببینند. کدام عذاب؟
عذاب ممکن است در دنیا باشد یا عذاب آخرت. “اولـئک” اسم اشاره و “هُم” ضمیر؛ یعنی همین کافران، خودشان نه کسِ دیگری. “وَقُود:” از ریشهی “وَ قَ دَ” که به معنای خود آتش است و وَقود چیزی که با آن آتش روشن میکنند.
“وَقُودُ النَّار”
به معنای هیزم آتش، چیزی که با آن آتش را روشن میکنند. از قول ابن منظور در لسانالعرب؛ «وَقُودُ ٱلنَّار»؛ یعنی هیزم آتش، چیزی که با آن آتش را روشن میکنند. «وَأُوْلَـئِكَ هُم وَقُودُ ٱلنَّارِ»؛ یعنی آنها خودشان هیزم آتش میشوند.
