《فَمَنْ خَافَ مِن مُّوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ》(بقرة/۱۸۲)

اما کسی که ترسید از وصیت کننده که از حقّ به دور باشد این وصیتی که نوشته، می‌فهمد و تشخیص می‌دهد این وصیتی که نوشته از حقّ دور است ظلم است(جنفاً) یا این نوع وصیت گناه است(إثماً)، حقّ بقيه طبق کتاب خدا و سنت پیامبر(ص) باید پرداخت شود اما این می‌خواهد به یکی بدهد، اگر کسی از وصیت کننده این کارها دید و ترسید که ظلمی اتفاق بیفتد یا گناهی و آمد بین آن وصیت و آن افراد اصلاح برقرار کرد، عادلانه آن وصیت را تقسیم کرد، این شخص ولو که تغییر داده، هیچ گناهی بر او نیست که الله بسیار غفور و رحیم است.

《يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ》(بقرة/۱۸۳)

ای کسانی که ایمان آوردید بر شما واجب شده روزه همانطور که واجب بوده بر کسانی که قبل از شما بودند تا به تقوا برسید.

تا به حسّ مسئولیت برسید تا خودتان را از عذاب خدا نجات بدهید و رضای خدا را به دست بیاورید پس روزه به اینکه شما را به تقوا برساند واجب شده است.

《أَيَّامًا مَّعْدُودَاتٍ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ فَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهُ وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ》(بقرة/۱۸۴)

ایّامی است مشخص و اندک، پس کسی که از شما مریض بود یا در حین سفر بود پس از روزهای دیگر کامل کند و بر کسانی که آن را با رنج و زحمت می‌گیرند لازم نیست خودشان را در مشقت طاقت‌فرسا بیندازند، آنها فدیه می‌دهند به اندازه‌ی غذای یک مسکین؛ پس کسی که مختارانه کار خوبی را انجام بدهد آن به نفع خودش است، از صمیم قلب این کارها را انجام بدهد: روزه بگیرد یا موقع فدیه دادن بیش از اندازه بدهد به دلخواه، آن به نفع خودش است و اینکه روزه می‌گیرید برایتان بهتر است اگر می‌دانستید.

به نفع خودتان است، دینتان، دنیایتان و آخرتتان. توضیح اضافی: خیلی وقت‌ها خیلی مریضی‌ها بر اثر همین است، بدن خودش غده‌ساز است به طور طبیعی، روزه است که سبب می‌شود با گرسنگی آن غده‌های اضافی بدن را بخورد، خودِ بدن جذبش می‌کند و نمی‌گذارد آن غده بزرگ شود و تبدیل به توده و چیزهای دیگر شود خطرناک شود.

《شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيَ أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلاَ يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُواْ الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُواْ اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ》(بقرة/۱۸۵)

ماه رمضان همان ماهی است که در آن قرآن نازل شده که آن قرآن سراسر هدایت و هدایت‌گری است برای مردم و دلیل‌های روشن است از هدایت ‌و راه درست را از غلط بینشان فاصله می‌اندازد؛ پس هر کدام از شما که در آن ماه وجود داشت حاضر بود، پس آن ماه را روزه بگیرد و کسی که مریض بود یا مسافر بود پس از ایام دیگر جایش را بگیرد؛ الله می‌خواهد برایتان آسان بگیرد، الله آسانی شما را می‌خواهد، اصلا نمی‌خواهد که به شما سخت بگیرد یا در رنج بیفتید.

در آیه‌ی قبل بیان فرمود: هر کس که مریض است یا مسافر است، ایام دیگر روزه بگیرد، حُکم روزه را بیان می‌کند، و در این آیه می‌خواهد توضیح بدهد که دین آسان است، یکبارِ دیگر می‌گوید و توجه می‌دهد به آسانی دین، در آیه‌ی قبل احکام را بیان می‌کند و در این آیه چهره‌ی دین را نشان می‌دهد که این حکم نیامده شما را اذیت کند، الله نمی‌خواهد بر شما سخت بگیرد پس خودتان را به خاطر روزه اذیت نکنید؛ تا آن ایام را تمام کنید (خارج از رمضان آن تعداد روزها را کامل کنید) و تا الله را بر اینکه شما را هدایت داده به همچین احکامی به همچین کتابی به همچین دینی، بزرگ بشمارید، در قلبتان تعظیم کنید الله را که شما را هدایت داده و تا شکرگزار باشید.

《وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ》(بقرة/۱۸۶)

و هرگاه که از تو سوال کنند یا پیغمبر، بندگانِ من در موردِ من یا هر کدام از شما که قرآن می‌خوانید؛ پس من نزدیکم به بندگانم اجابت می‌کنم دعای دعا کننده هرگاه که دعا کند؛ پس شما من را اجابت کنید، من که قرار است دعای شما را قبول بکنم پس شما هم من را اجابت کنید، دستوراتم، احکامم، خواسته‌هایم را اجابت کنید و شما هم باید به من ایمان بیاوردید، به من اعتماد کنید، تصدیق کنید و دنبال صحبت‌ها و حرف‌ها و رهنمودهای من باشید تا به رشد و کمال برسید.