تلاوت این صفحه:

صفحه ۲۱۶

«أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»(یونس/٦٢)

بدانید که دوستان الله نه ترسی بر آن‌ها است و نه هم از چیزی اندوهگین می‌شوند.

در آیه‌ی قبل بیان فرمود: از یک سری ویژگی‌هایی که انسان باید به آن توجه کند و آن‌که الله در هر کاری با ما است و دارد ما را همراهی می‌کند، ما دست به هر کاری بزنیم و به آن مشغول شویم الله قشنگ از احوال ما مطلع است و همراه ما است و هیچ چیزی هم نیست که در زمین و آسمان، ذره‌ای باشد، نه کوچکتر و نه بزرگتر که الله از آن غافل باشد، همه چیز پیش الله آشکار است و از الله هیچ چیزی مخفی نمی‌شود؛ حالا کسی که توجه داشته باشد به این باور، دیگر کارهایش البته که یک کارهای خوب و سنجیده می‌شود، تحت نظارت الله می‌شود و ودیگر به راحتی نه گناه می‌‌کند، نه حق دیگران می‌خورد و نه هزاران حرام دیگر به خاطر منافع خود مرتکب نمی‌شود، آن کارهای حرام را انجام نمی‌دهد  و از آن طرف آن ‌کارهای درست و پسندیده هم انرژی می‌گیرد، زیر نظارت الله آن‌ها را انجام می‌دهد. حالا می‌فرماید: که این‌ها اولیاء الله هستند؛ دوستان الله هستند و کسی که این‌طوری هست هم نه ترسی بر آن‌ها است، از بیرون چیزی می‌تواند آن‌ها را به ترس وارد کند و نه هم از درون اندوهگین می‌شوند.

«الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ»(یونس/٦٣)

کسانی که ایمان آوردند و راه تقوا را پیشه کردند.

یعنی آن کسانی که دوستان خدا هستند همین حرف‌ها باورشان می‌شود. «آمَنُوا» تصدیق می‌کنند، باورشان می‌شود، به آن توجه دارند، به آن ایمان دارند.«وَكَانُوا يَتَّقُونَ» دائما الله را مد نظر قرار می‌دهند و با حس نظارت الله همین‌طور راه تقوا را می‌روند. یعنی همیشه با تقوا هستند، یعنی از کارهای بد پرهیز می‌کنند، کارهای خوب را انجام می‌دهند، این‌ها اولیای الله می‌شوند؛ پس چیز خاصی نیست، یعنی این ویژگی‌ها هر کسی می‌تواند داشته باشد، این طوری نیست که در کل کره‌ی زمین یک افراد خاصی در قدیم قدما مثلا آن‌جا اولیاء‌ الله بودند و یک سری کراماتی داشتند. و این حرف‌ها و مخصوص آن‌ها باشد این‌طوری نیست، هر کس این ویژگی را داشته باشد، می‌فرماید: که اولیاء الله است؛ باور داشتن، ایمان داشتن و کارها را زیر نظارت الله انجام دادن، با تقوا بودن.

«لَهُمُ الْبُشْرَىٰ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۚ لَا تَبْدِيلَ لِكَلِمَاتِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»(یونس/٦٤)

برای آن‌ها در زندگی دنیا و در آخرت مژدگانی است، برای کلمات الله تغییر و تبدیلی هم نیست، آن رستگاری بزرگ است.

خب این آدم‌ها این اولیاء الله می‌فرماید: که خوش خبری برای آن‌ها است، بشارت و خبرهای خوش، مژده، هم در زندگی دنیا که یک زندگی خوبی دارند، راحت و آرامی دارند و با آرامش زندگی می‌کنند و همچنین در آخرت راحت و با آرامش هستند. می‌گوید: این قول خدا است؛ کلمات خدا است که بیان فرموده و اصلا راهی نیست که کلمات الله تغییر کند این قانون خدا است، از اول روی کره‌ی زمین که آدم‌ها زندگی می‌کردند بوده، حالا هم هست و تا قیامت هم خواهد بود، اصلا تغییری در این قانون رخ نمی‌دهد. حالا می‌فرماید: این واقعا خوشبختی بزرگی است که آن افراد خودشان را زیر این خصوصیت قرار دهند که اولیاء الله شوند، ایمان و تقوا داشته باشند.

«وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ ۘ إِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعًا ۚ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»(یونس/٦٥)

و گفتار آنها تو را اندوهگین نکند، بدون شک که عزت همه‌اش مال الله است، او شنوای دانا است.

حالا شخص وقتی که در این مسیر زندگی می‌کند؛ می‌آید یک حرف‌های آزار دهنده، تمسخرها، استهزاء می‌آید می‌فرماید: تو اگر بر این مسیر رفتی دیگر بعد از آن قضاوت دیگران، سخن دیگران تو را ناراحت نکند، دیگر دلت را قوی کن، دیگر شجاع باش و خودت را به دلیل حرف دیگران ناراحت نکن، تو آن کار درست را انجام بده. و می‌فرماید: که عزت همه‌‌ی این‌ها، مال الله است. آن‌ها هر چه‌قدر که خودشان را بالا بگیرند، بالا نیستند، آن بالا بودن، آن عزت داشتن، آن اقتدار داشتن فقط مال الله است. تمام عزت‌ها مال الله است. آن‌ها به ظاهر تو را تحقیر می‌کنند خودشان را بالا می‌برند ولی هیچ کس جز الله بالا نیست پس تو تابع الله باش، الله هم شنوای دانا است. هیچ چیزی از الله مخفی نمی‌ماند، حرف‌های آن‌ها کاملا می‌شنود و نسبت به حال و احوال تو و همه‌ی آن‌ها کاملا علم و آگاهی دارد.

«أَلَا إِنَّ لِلَّهِ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ ۗ وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ شُرَكَاءَ ۚ إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ»(یونس/٦٦)

بدانید که تمام کسانی که در آسمان‌ها و کسانی که در زمین وجود دارند مال الله است. (متعلق و در مالکیت الله است) کسانی که به غیر از الله آن شریکان را فرا می‌خوانند آن‌ها جز از ظن و گمان از چیزی تبعیت نمی‌کنند و آن‌ها فقط تخمین می‌زنند.

و یا آن‌ها که غیر الله را بندگی می‌کنند «وَمَا يَتَّبِعُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» آن کسانی که به غیر از الله فرا می‌خوانند به عنوان شریک از چه چیزی دادند تبعیت می‌کنند، چه‌ کار دارند می‌کنند، از چه حق و حقیقتی دارند پیروی می‌کنند. آن‌ها از هیچ حق و حقیقتی پیروی نمی‌کنند الا از ظن و گمان، تخیل، تصور، توهم، آن‌ها فقط حدس و گمان می‌زنند. «إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ» هیچ کاری انجام نمی‌دهند الا با تخمین و گمان دارند پیش می‌روند و زندگی می‌کنند.(حالا دو تا ترجمه و«وَمَا يَتَّبِعُ» مای استفهامی باشد یا مای نافیه باشد)

خب حالا می‌فرماید: که تو خودت را به دلیل حرف کسی، به دلیل قضاوت ناعادلانه‌ی آن‌ها، اندوهگین نکن خب آن‌ها چه دارند، همین آدم‌ها هم مال الله هستند، تو مال الله هستی. تمام کسانی که در آسمان‌ها، آن‌ همه ملائکه و مجموعه‌ی آفرینش و آن‌ها که در زمین از آدم‌ها هستند، آن‌هایی که با فهم و شعور و ادراک هستند، تمام آن‌ها مال الله هستند. تو به الله نگاه کن، به وسعت قدرت الله توجه کن، به آن‌ها توجه نکن، خودت را ناراحت نکن، و آن کسانی که به غیر از الله کسان دیگر را، شریکان دیگر را پرستش می‌کنند، آن‌ها از چه پیروی می‌کنند، چه حقیقتی در زندگی آن‌ها وجود دارد، اصلا زندگی آن‌ها پوچ است، حقیقتی در زندگی آن‌ها وجود ندارد.  همه‌‌ی آن‌ها از ظن و گمان و تخیل و تصور و توهم و یک سری سفسطه بازی‌ها و استدلال‌هایی  با پایه‌های چوبین وبا حرص و گمان و تخمین و این‌ها دارند زندگی می‌کنند. برای آن‌ها اصلا حقیقتی در زندگی نیست. تو به این قسمت توجه کن و پشتوانه‌‌ خود را با کمال میل و قوت، الله قرار بده و به این‌هایی که به کسان دیگر از شرکاء تبعیت می‌کنند تو به آن‌ها توجه نکن،  تحت تاثیرآن‌ها قرارنگیر.

«هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ»(یونس/٦٧)

الله آن کسی است که برای شما شب را قرار داده است تا در آن آرام بگیرید و نهار: روز را قرار داده است. روشن: روشنگر، بدون شک که در آن برای قومی که گوش شنوا دارند قطعا نشانه‌های فراوانی است.

حالا الله، اصلا تحت تاثیر آن‌ها قرار نگیر، فقط نگاه تو به الله باشد، الله را ببین که برای شما انسان‌ها، این موجودات، شب را قرار داده، در شب شما به آرامش می‌رسید، روح و جسم شما آرام می‌شود، استراحت می‌کنید و انرژی می‌گیرید.«لِتَسْكُنُوا فِيهِ» در آن شب که می‌توانید به آرامش برسید، تجدید انرژی کنید، و روز هم قرار داده، روشن است.«مُبْصِرًا» روشن، می‌توانید فعالیت کنید، کار، زندگی، پویایی، می‌گوید: این‌ها خیلی نشانه‌ها است.«لَآيَاتٍ» خیلی نشانه‌ها هست برای قومی که گوش شنوا دارند، این‌ها به گوشش‌شان فرو می‌رود، تفکر می‌کنند، توجه می‌کنند به این‌ حرف‌ها وقتی که می‌شنوند، دقت می‌کنند به این خوابیدن‌ خود، به بیداری خود، به زندگی خود، می‌گوید: خیلی نشانه‌ها هست و چون مثال روز و شب زده فرموده برای قومی که گوش شنوا دارند، گوش هم در روز کارایی دارد برای شنیدن،  هم در شب، نه مثل چشم است که فقط در روز کارایی داشته باشد که ببیند و در شب تاریک چیزی نبیند.

«قَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ۗ سُبْحَانَهُ ۖ هُوَ الْغَنِيُّ ۖ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطَانٍ بِهَٰذَا ۚ أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ»(یونس/٦٨)

گفتند: الله فرزندی را گرفته، الله  پاک و منزه است. او بی نیاز است. تمام چیزهایی که در آسمان‌ها و تمام چیزهایی که در زمین است متعلق به او است، نزد شما هیچ دلیلی به این سخن نیست، آیا برالله دروغ‌هایی می‌بندید که نمی‌دانید. (چیز‌هایی به الله نسبت می‌دهید و در باره‌ی الله حرف‌هایی می‌زنید که نسبت به آن علمی ندارید)

 حالا این یک چیزهایی که زندگی آن‌ها بر اساس توهم و تصور است، اصلا آن‌ها از حقیقتی در زندگی پیروی نمی‌کنند، زندگی آن‌ها همه‌اش این‌طوری است، سفسطه بازی و تخیل و تصور و توهم، حالا از توهمات خودشان همین‌طوری برای خودشان اختراع کردند، می‌گویند: که خدا فرزندی دارد، یک سری چیزهایی را مقدس جلوه می‌دهند، مقدس می‌دانند، نمی‌دانم روح خدایی در آن‌ها است جلوه‌های خدایی دارد، فرزند خدا است، مقدس است، به هر شکل، به نحوی  به خدا ارتباطش می‌دهند وصلش می‌کنند. می‌فرماید: که الله از این‌ حرف‌ها پاک و منزه است، الله که نیازی به این چیزها ندارد. «هُوَ الْغَنِيُّ» احتیاجی به این‌ها ندارد که فرزندی داشته باشد یا کسی  درزمین داشته باشد که خدا به آن نیاز داشته باشد و آن را وسط بندگانش گذاشته باشد برای نجات آن‌ها، برای پرستش، برای کمک، کردن به آن‌ها، خدا به این‌ها نیاز ندارد، خودش بخواهد کمک می‌کند، خودش بخواهد هر کاری را انجام می‌دهد، نیازی به این‌ها ندارد و چه چیزی را می‌خواهید به خدا نسبت دهید به عنوان فرزند و چیزهای مقدس هست، خب هر چیزی که در آسمان‌ها و زمین است که همه‌اش در مالکیت الله است، مال خودش است، ساخته‌‌ی الله هستند و شما که این حرف‌ها را می‌زنید، چیزهایی را مقدس معرفی می‌کنید می‌فرماید: که «إِنْ عِنْدَكُمْ» هیچ دلیلی به نزد شما نیست.«مِنْ سُلْطَانٍ بِهَٰذَا» به این حرف، هیچ دلیلی ندارید همان تخیل و تصور است. دلیل علمی پشتوانه ندارید، می‌گوید: شما بر خدا چیزهایی که علمش را ندارید بر اساس توهم و تصور همین‌طوری یک چیزی از دهانتان می‌اندازید به خدا نسبت می‌دهید، در باره‌ی خدا این حرف‌ها می‌زنید.

«قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ»(یونس/٦٩)

بگو: بدون شک کسانی که بر الله دروغ می‌بندند، رستگار نمی‌شوند.

کسانی که همین‌طوری در باره‌ی الله یک حرفی را از دهان خود می‌اندازند بیرون و به خدا چیزهایی نسبت می‌دهند، این‌ها را به خدا ربط می‌دهند، واسطه‌ی بین خودشان و خدا و ارتباطی بین آن‌ها و خدا برقرار می‌کنند و این حرف‌ها که دروغ‌هایی هست که بر خدا می‌بندند، می‌فرماید: که این آدم‌ها خوشبخت نمی‌شوند.

«مَتَاعٌ فِي الدُّنْيَا ثُمَّ إِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذَابَ الشَّدِيدَ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ»(یونس/٧٠)

کالا و بهره‌وری  در دنیا است، بعد بازگشت‌شان به سوی ما خواهد بود، آن‌ موقع ما عذاب شدیدی را به به دلیل کفری که می‌ورزیدند به آن‌ها می‌چشانیم .

خب این‌ها این حرف‌ها را می‌زنند و خیلی موقعیت دارند، خیلی پست و مقام دارند، شهرت دارند، شخصیت دارند، پس آن‌هایی که این حرف‌ها را می‌زنند، چه‌قدر خوب و چه‌قدر شرافتمندانه دارند زندگی می‌کنند. می‌فرماید: «مَتَاعٌ فِي الدُّنْيَا» این‌ها یک سری ابزار و وسایل و کالاهایی است در زندگی دنیا دارند از آن بهره‌برداری می‌کنند، برخوردار می‌شوند. در زندگی دنیا است، اصلا این‌ها ملاک نیست، گول این‌ها نخورید. همین‌ها بعد از این که از این دنیا سپری کردند و استفاده کردند، بعدش کجا می‌خواهند بروند؟ آخرش چه؟ به کجا می‌رسند؟ می‌‌فرماید: «ثُمَّ إِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ» بازگشت آن‌ها به سوی ما است، دانه‌دانه پیش ما می‌آیند. بعد ما، حالا دیگر نوبت ما است، عذاب شدیدی به دلیل آن کفری که می‌ورزیدند و این‌ها را می‌گفتند و به خدا نسبت می‌دادند، ما عذاب شدید را به آن‌ها می‌چشانیم.